Schrijnende situaties
We worden de laatste tijd regelmatig geconfronteerd met hulpvragen van Vlamingen, zelfs mensen die werken of gezinnen met jonge kinderen, die dakloos worden en die niet geholpen (kunnen?) worden door de daartoe voorziene instanties als OCMW en CAW. We halen er één pakkende noodkreet uit ter illustratie.
Met deze brief schrijf ik u vanuit pure wanhoop. Ik weet oprecht niet meer waar ik nog terechtkan en hoop dat u mijn noodkreet ernstig wil nemen.
Ik ben mama van vier kinderen. Eén van hen is een baby van amper negen weken oud. Daarnaast heb ik een zoon met een beperking die extra zorg en stabiliteit nodig heeft. De vader van mijn kinderen verblijft momenteel in de gevangenis, waardoor ik er volledig alleen voor sta, zowel emotioneel als financieel.
Mijn situatie is ondertussen onhoudbaar geworden. Ik heb zware financiële problemen en kan de huishuur niet langer betalen. Ondanks meerdere pogingen om hulp te vragen, krijg ik overal nul op het rekest. Het OCMW weigert mij te helpen en ook andere instanties sturen mij telkens weg. Ik heb zelfs een brief geschreven naar de burgemeester, maar ook daar kreeg ik tot op heden geen oplossing.
De woning waarin wij momenteel leven is ronduit onveilig. Er is ernstige schimmel- en vochtproblematiek, zelfs in de kasten. Ik zie mijn kinderen dagelijks leven in omstandigheden die geen enkel kind verdient. De woning is zo goed als onbewoonbaar verklaard en vormt een gevaar voor onze gezondheid. Ik leef elke dag met angst: angst dat mijn kinderen ziek worden, angst dat ik faal als moeder, angst dat we straks letterlijk op straat belanden.
Bij het zoeken naar een andere woning word ik overal geweigerd. Steeds opnieuw bots ik op gesloten deuren. Ik begin de moed te verliezen. Toch blijf ik vechten, niet voor mezelf, maar voor mijn kinderen. Zij verdienen een veilige, warme en gezonde thuis.
Ik smeek u om mijn situatie niet te negeren. Ik vraag geen luxe, enkel menselijkheid en hulp. Ik kan dit niet meer alleen dragen. De situatie is dringend en kan niet blijven voortduren.
Alstublieft, help mij en mijn kinderen voordat het te laat is.
Deze dame hebben we met Huizen van Vlaamse Solidariteit gelukkig verder kunnen helpen. Ze heeft zelf een geschikte woning gevonden, waarvan de eigenaar zijn hart heeft laten spreken en bereid was te verhuren aan iemand met financiële problemen. Met wat steun vanwege Huizen van Vlaamse Solidariteit, heeft ze dan de huurwaarborg en enkele andere kosten kunnen betalen. Hartelijk dank aan de sympathisanten die onze werking met hun bijdrage, hoe bescheiden ook, mogelijk maken. Eigenlijk hebben jullie die dame en die kinderen gered.
Onwaardig beleid
Jammer genoeg zijn er andere gevallen waar we niet kunnen helpen of waar onze hulp niet volstaat. Daarom moet er dringend een ander beleid komen, een beleid dat prioriteit geeft aan de eigen bevolking. We stellen immers vast dat er voor de opvang en het comfort van asielzoekers wel meer dan genoeg geld en middelen zijn. Er worden zelfs asielzoekers op onze kosten op hotel gelogeerd, en dat terwijl Vlamingen op straat belanden of in een garagebox moeten leven. Net zoals ouders in de eerste plaats verantwoordelijk zijn voor hun eigen kinderen, is een overheid in de eerste plaats verantwoordelijk voor de eigen bevolking. We moeten altijd prioriteit geven aan de zorg voor onze eigen mensen, als er dan nog budgettaire ruimte is, kunnen we ons eventueel ook over anderen ontfermen. Het omgekeerde is onwaardig.
Naar aanleiding van een bericht van VRT, schreven we al eerder een artikeltje over de woningnood in Vlaanderen.