Het is algemeen geweten dat in ons land zowel de belastingen als de bijdragen voor sociale zekerheid bij de hoogste ter wereld horen. Dat hoeft geen probleem te zijn als het beleid de juiste prioriteiten stelt en dat geld correct besteedt. De hoge lasten werden in het verleden dan ook terecht verantwoord door wat er voor de bevolking tegenover stond: onder meer een betaalbare en hoogstaande gezondheidszorg, voor iedereen toegankelijk kwaliteitsonderwijs en in het algemeen een degelijke sociale zekerheid.
De voorbije decennia werden de prioriteiten die de opeenvolgende regeringen stelden echter steeds twijfelachtiger. Belastinggeld werd in die mate verbrast dat we ondanks torenhoge belastingen een gigantische overheidsschuld meeslepen en dat daarenboven de dienstverlening aan de bevolking steeds meer in het gedrang komt.
Hoogste belastingen en toch hoogste eigen bijdragen voor zorg
In Doorbraak verscheen dit artikel, waarin de auteur aantoont dat wij niet alleen de hoogste belastingen betalen van alle OESO-landen maar ook nog eens de hoogste eigen bijdrage voor gezondheidszorg van de hele EU, gemiddeld jaarlijks 1176 euro, terwijl het EU-gemiddelde 542 euro bedraagt (cijfers 2023). Het moet ons niet verwonderen dat de gevolgen daarvan voor de zwaksten het zwaarst zijn. Toegang tot de zorg wordt daarmee voor een deel onder hen ronduit problematisch.
Ondertussen is de regering eens te meer op zoek naar besparingen, en daarbij werd al in alle ernst het idee van een bijkomende franchise voor medische kosten naar voor geschoven. Zo’n maatregel zal voor een groot deel van de Vlaamse patienten een bijkomende zware hap uit het budget betekenen, en naast de spanningen omwille van de ziekte zelf nog een pak financiële kopzorgen met zich meebrengen. Voor het zwakste segment betekent het wellicht dat zorg helemaal onbetaalbaar wordt.
Verkeerde prioriteiten
We zien nochtans dat er wel geld genoeg is om letterlijk honderden VZW’s en verenigingen te subsidiëren die zich bezighouden met linkse, woke en vooral multiculturele propaganda. Er is wel geld genoeg om onder het mom van ontwikkelingshulp twijfelachtige projecten – wat dacht je van 2,3 miljoen euro voor seksuele opvoeding in Mozambique – en dictatoriale, corrupte of zelfs ronduit moorddadige regimes te steunen. Ook voor migratie blijft de geldkraan voluit open. Onze opeenvolgende regeringen lijken een bewust beleid van verarming van de bevolking te voeren: opdrijven van belastingen, afbouwen van de sociale zekerheid en kwistig geld uitgeven in domeinen waar de eigen bevolking niets aan heeft.
Bijzonder cynisch in deze context is dat de medische kosten voor asielzoekers verder uit de hand lopen. Meer daarover in dit artikel. Terwijl onze eigen mensen die bijdragen of bijgedragen hebben voor de sociale zekerheid, daar bovenop steeds meer uit eigen zak moeten betalen voor gezondheidszorg, krijgen asielzoekers die nooit hebben bijgedragen zomaar alle rechten en worden de kosten daarvoor gedragen door de belastingbetaler. Een echte schande.
Huizen van Vlaamse Solidariteit helpt
Financiêle steun om gezondheidszorg en medische facturen te kunnen betalen, is één van de manieren waarop wij Vlamingen in een moeilijke situatie helpen. Dat doen we waar mogelijk met een renteloze lening en waar nodig met rechtstreekse steun. We beseffen zeer goed dat veel van de mensen die ons steunen het zelf niet breed hebben, we beheren daarom de beperkte middelen die we hebben als een goede huisvader en proberen altijd zeer goed in te schatten wat nodig is. Met dit beleid vrezen we dat steeds meer mensen vaker beroep op Huizen van Vlaamse Solidariteit zullen moeten doen om zich de zorg te kunnen veroorloven die ze nodig hebben.
Je kan ons steunen met een bijdrage op onderstaande rekening. We waarderen elke bijdrage.
BE56 9792 3976 3288
BIC ARSPBE22